Ο πραγματικός έρωτας δε χρειάζεται καμία προσπάθεια

Θα τολμήσω να πω ότι ζούμε σε μια εποχή όπου ο έρωτας έχει αποκτήσει μεγάλη αξία και τεράστια σημασία.

Ενώ θεωρούμε πως έρχεται για να μας ολοκληρώσει, ουσιαστικά έρχεται για να καλύψει τα κενά μας, να κουκουλώσει τις ανασφάλειές μας, να περιδέσει τις πληγές μας και να επουλώσει τα τραύματά μας.

Και τι είναι έρωτας;

Ο αληθινός έρωτας είναι αυτός που επιμένει παρά τα προβλήματα της καθημερινότητας;

Που δεν τα παρατάει στην πρώτη δυσκολία;

Ο αληθινός έρωτας κρατάει για πάντα; Ζει στην αιωνιότητα;

Προσπαθεί και διεκδικεί;

Ή μήπως ο πραγματικός έρωτας είναι αυτός που δε χρειάζεται καμία προσπάθεια;

Αυτός που έρχεται και σε παρασύρει εσένα τον ανυποψίαστο πολίτη;

Που όταν τον συναντάς ξεχνάς ποιος είσαι και πού πας;

Που και μόνο η ύπαρξή του σου δίνει οξυγόνο;

Που διαρκεί για μια στιγμή ικανή να αντέξει στην αιωνιότητα;

Μήπως είναι: ένα πρώτο άγριο ξέσπασμα της ύπαρξής μας
μια προσπάθεια να πάρουμε ακραία μέτρα
και για λίγες ώρες να είμαστε παντογνώστες;
(Robert Graves)

Και αν κάτι από όλα αυτά είναι ο έρωτας, τι είναι ο ερωτικός εαυτός;

Τον αναγνωρίζω μόνο τη στιγμή που ερωτεύομαι ή υπάρχει μέσα μου έτσι και αλλιώς;

Μια πιθανή απάντηση θα μπορούσε να είναι:

«Ερωτικός είσαι πριν γνωρίσεις το πρόσωπο που θα ερωτευθείς. Ερωτικός είσαι ως προς τον τρόπο που ζεις την καθημερινότητα, στην επαγγελματική και στην προσωπική ζωή.


Ο έρωτας στη ζωή των ερωτικών ανθρώπων δεν είναι μια παρένθεση, αλλά μια επιβεβαίωση της πορείας τους. Είναι εκείνοι που δεν τον ζουν μόνο ως συναίσθημα, αλλά ως στάση ζωής.»

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Δημήτρη Καραγιάννη «Έρωτας ή τίποτα».

αναπνοές

Νεότερη Παλαιότερη