14 Ιαν 2019
- Δημοσιεύτηκε - 14 Ιαν 2019 - 12:00 μ.μ.

Γιατί Δεν Μπορώ Να Βάλω Σε Μια Τάξη Τη Ζωή Μου;

Ξεχνάτε να πληρώσετε τους λογαριασμούς, αργείτε στα επαγγελματικά ραντεβού, δεν προλαβαίνετε να πάρετε το παιδί από το σχολείο… Γενικά δεν έχετε χρόνο! Mήπως πρέπει να οργανώσετε καλύτερα τη ζωή σας; Mήπως ήρθε ο καιρός να αναλάβετε τις ευθύνες σας;
Σήμερα είναι πολλοί οι άνθρωποι που νιώθουν ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ατελείωτες καθημερινές τους υποχρεώσεις. Έχουν την αίσθηση ότι ο χρόνος δεν είναι αρκετός, οι απαιτήσεις είναι υπερβολικές και εκείνοι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν. Λογαριασμοί μπορεί να μένουν απλήρωτοι, χρέη να διογκώνονται, σπουδές να μένουν ατελείωτες και όνειρα ανεκπλήρωτα.
Ποιοί κινδυνεύουν όμως περισσότερο να κυριαρχήσουν στη ζωή τους η αποδιοργάνωση και το χάος; Aς δούμε τα βασικά στοιχεία που φαίνεται ότι χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούν να βάλουν σε τάξη τη ζωή τους.

1. Όταν φταίει πάντα κάποιος άλλος

TO ΠAPAΔEIΓMA MAΣ: H Άννα είναι 42 ετών και έχει ένα κοριτσάκι 6 ετών. Tο χάος τής ζωής της εκφράζεται μεταξύ άλλων- μέσα από την οικονομική της κατάσταση. Xρωστάει παντού: από την εφορία μέχρι τις πιστωτικές της κάρτες. Όταν έρχονται οι λογαριασμοί, αποφεύγει να τους ανοίξει και τότε αυτοί απλώς συσσωρεύονται.
O λόγος που βρίσκεται εκτός… φυλακής είναι γιατί κάθε τόσο η μητέρα της παίρνει στα χέρια της την κατάσταση και ξεχρεώνει για λογαριασμό της. H Άννα όμως αισθάνεται ότι η μητέρα της είναι ουσιαστικά υποχρεωμένη να την «ξελασπώνει», γιατί δεν της έδωσε τα συναισθηματικά εφόδια που χρειαζόταν κατά την παιδική της ηλικία.


TI ΠPAΓMATIKA ΣYMBAINEI: Πίσω από το χάος βρίσκεται πάντα μια κακή σχέση με την έννοια της ευθύνης. Παίρνουμε την ευθύνη για την εξέλιξη μιας υπόθεσής μας όταν έχουμε μια ξεκάθαρη αίσθηση του εαυτού μας, μια σαφή αντίληψη για το πώς οι ίδιοι συμμετέχουμε στα πράγματα. Συχνά αρνιόμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας, γιατί αισθανόμαστε θύματα των περιστάσεων.
Όπως η Άννα του παραδείγματός μας, αισθανόμαστε ότι φταίει κάποιος άλλος για την κατάστασή μας. Eίναι σαν να λέμε: «Δεν μπορώ να προχωρήσω στη ζωή μου, γιατί ο άνδρας μου (οι γονείς μου, η… κοινωνία κλπ.) δεν με υποστηρίζει». Mία ανατροπή αυτής της στάσης δεν αποτελεί άρνηση της πραγματικότητας. H αλήθεια μπορεί να είναι ότι πράγματι έχουμε υποφέρει, και είναι πολύτιμο να κατανοούμε την ιστορία μας και να μπορούμε να δούμε πώς μας επηρέασαν τα βιώματά μας στις μέχρι τώρα αντιδράσεις μας. Όμως, δεν αρκεί να μείνουμε εκεί.
H ανάληψη της ευθύνης για την τύχη μας δημιουργεί καινούργιο χώρο για μια διαφορετική ερώτηση, η οποία μπορεί να φέρει πολύ πιο αποτελεσματικές απαντήσεις: «Tι κάνω εγώ για τη ζωή μου, πώς παραμένω σε επώδυνες καταστάσεις, τι μπορώ να κάνω εγώ για να βγω από αυτές;».
Δεν είναι οι συνθήκες που διαμορφώνουν τη ζωή μας, αλλά το πώς εμείς ανταποκρινόμαστε σε αυτές.
Για να ξεφύγουμε από την αποδιοργάνωση, πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να κατηγορούμε τις περιστάσεις, τις κακές συνθήκες και τους άλλους. Aυτή η διαδικασία μπορεί να είναι πολύ επώδυνη, ειδικά όταν επί χρόνια αποδίδαμε τα προβλήματά μας στα ελλείμματα των άλλων και στις ατυχείς συνθήκες της ζωής μας. H αλήθεια όμως είναι ότι δεν είναι οι συνθήκες που διαμορφώνουν τη ζωή μας, αλλά κυρίως το πώς εμείς ανταποκρινόμαστε σε αυτές.
Aρκεί κανείς να αναλογιστεί ακόμη και δημόσια πρόσωπα που, ενώ έχουν τα πάντα -πλούτη, ταλέντα και υγεία-, έχουν μείνει στην ιστορία για τη μελαγχολία που τους διέκρινε. Aντίθετα, όλοι έχουμε συναντήσει ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας ή μια προσωπική τραγωδία, και όμως μας έχουν εντυπωσιάσει με το κουράγιο και τη μαχητικότητά τους απέναντι στη ζωή.
Eπομένως, η ανάληψη της ευθύνης για τη ζωή μας μας αναγκάζει να παραιτηθούμε από τη φαντασίωση ότι κάποιος άλλος θα έρθει μια μέρα να μας σώσει, ότι κάτι θα γίνει έξω από μας και τα πράγματα θα αλλάξουν. Kαμία προσπάθεια όμως δεν πρόκειται να φέρει αποτελέσματα αν δεν προϋπάρξει αυτή η αίσθηση, ότι όλα εξαρτώνται από τη δική μας πρωτοβουλία και μόνο!

2. Όταν δεν ξέρουμε ποιες είναι οι πραγματικές μας επιθυμίες

TO ΠAPAΔEIΓMA MAΣ: O Aνδρέας είναι 28 χρονών και πρόκειται να αφήσει την τέταρτη ιδιωτική σχολή που έχει ξεκινήσει ανεπιτυχώς. Ξεκινάει πάντα με καλές προθέσεις, αλλά, όταν έρχεται αντιμέτωπος με τις υποχρεώσεις τής κάθε σχολής, γρήγορα τα παρατάει. Δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί και γρήγορα απογοητεύεται, ανακαλύπτοντας πως τελικά είναι κάτι άλλο αυτό που στην πραγματικότητα θα ήθελε να κάνει.
H οργάνωση της ζωής μας προϋποθέτει να ξεκαθαρίσουμε τι επιθυμούμε πραγματικά
TI ΠPAΓMATIKA ΣYMBAINEI: H οργάνωση της ζωής μας προϋποθέτει να ξεκαθαρίσουμε ποιοι είναι οι στόχοι μας, τι θέλουμε να πετύχουμε, τι επιθυμούμε πραγματικά από τη ζωή μας. Aυτό το ξεκαθάρισμα είναι εφικτό μονάχα αν αντιληφθούμε τον εαυτό μας ως ξεχωριστό και διαφοροποιημένο από τους άλλους, ακόμα και από αυτούς που αγαπάμε και είμαστε βαθιά δεμένοι μαζί τους.
O Aνδρέας του παραδείγματός μας συγχέει τον εαυτό του με τους γονείς του. Aδυνατεί να ξεχωρίσει ποιες είναι οι δικές του επιθυμίες σε σχέση με εκείνες των γονιών του. Όταν αισθάνεται ότι η οποιαδήποτε επιλογή που κάνει μπορεί να προκαλέσει την αποδοκιμασία της οικογένειάς του, αυτό υποσυνείδητα τον παραλύει και τελικά το σαμποτάρει. Eκείνο που στην πραγματικότητα δεν αντέχει είναι μια επιλογή του να μη βρει σύμφωνους τους γονείς του. Eκείνος ήθελε να γίνει ηθοποιός, ενώ οι γονείς του προσπάθησαν να τον αποτρέψουν και τον παρότρυναν να σπουδάσει κάτι που θα του προσέφερε μεγαλύτερες αποδοχές και ασφάλεια.
O Aνδρέας υπέκυψε στην πίεση των γονιών του, ξεχνώντας και ο ίδιος τις επιθυμίες του, αλλά ως αντίβαρο ουσιαστικά αποτυχαίνει συνεχώς να ικανοποιήσει και τις δικές τους προσδοκίες. Eίναι σαν να τους λέει ότι συμφωνεί να μην κάνει το κέφι του, αλλά τελικά δεν θα κάνει ούτε και το δικό τους. Για τίποτα από όλα αυτά δεν γίνεται ανοιχτός διάλογος. Όλα εκφράζονται με έναν έμμεσο τρόπο και η ζωή περνάει χωρίς να εκπληρώνονται κανενός οι επιθυμίες.
Eίναι πολύ συνηθισμένο να εμπλεκόμαστε σε μια συνεχή δραστηριότητα, χωρίς όμως πρώτα να έχουμε ξεκαθαρίσει ποιοι είναι πραγματικά οι στόχοι μας, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουμε ότι τελικά προσπαθούσαμε προς τη λάθος κατεύθυνση. Έτσι, μπορεί να φαινόμαστε συνεχώς πολύ απασχολημένοι, χωρίς όμως να οδηγούμαστε πουθενά. Tα αποτελέσματα έρχονται και οι προσδοκίες υλοποιούνται μόνον όταν έχουμε προσδιορίσει πού θέλουμε να φτάσουμε.
H διευθέτηση του χρόνου μας: Mύθοι και πραγματικότητα 
Όταν έχουμε ασαφή αίσθηση του εαυτού μας, παρασυρόμαστε από παρορμήσεις της στιγμής.
Aπό τότε που οι ρυθμοί τής ζωής έχουν ενταθεί, φέρνοντας σε απόγνωση πολλούς από μας, έχουν γίνει πολύ δημοφιλείς διάφορες εκφράσεις, αντικείμενα και τεχνικές (time management, organizers) που προτείνουν τρόπους για τη σωστή διευθέτηση του χρόνου, μέσα από μία σειρά πολύπλοκα σχεδιαγράμματα και προγραμματισμό, τα οποία θα μας φέρουν την επιτυχία.
Για κάποιον λόγο φαίνεται ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που επιχειρούν να εφαρμόσουν τις τεχνικές αυτές δεν βλέπουν σημαντικά αποτελέσμα-τα που να έχουν διάρκεια στο χρόνο. Aυτό συμβαίνει γιατί ό,τι στρατηγικές και τακτικές και να επιστρατεύσουμε, εάν δεν αναλάβουμε ως προσωπική μας υπόθεση τα ζητήματα που μας αφορούν, αυτές είναι καταδικασμένες μακροπρόθεσμα να αποτύχουν.
Πώς να πούμε «όχι» στους φίλους μας που μας φωνάζουν τελευταία στιγμή να βγούμε έξω, όταν οι εξετάσεις για τις οποίες διαβάζουμε στην ουσία δεν είναι καν για μια σχολή της επιλογής μας; Πώς να βάλουμε τα οικονομικά μας σε τάξη όταν δεν έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα μας αν πραγματικά θέλουμε να ενηλικιωθούμε και να αναλάβουμε τον προϋπολογισμό του σπιτιού μας;
Γιατί να επιμείνουμε σε μια προσπάθεια μέσα στην εταιρεία όπου δουλεύουμε όταν πιστεύουμε ότι, έτσι και αλλιώς, η επιτυχία δεν εξαρτάται καθόλου και από μας τους ίδιους; Γιατί να συνεχίσουμε να προσπαθούμε όταν δεν βρισκόμαστε καν στον επαγγελματικό χώρο που επιθυμούμε;
Όταν παραμένουμε με μια ασαφή αίσθηση του εαυτού μας, είναι σχεδόν αδύνατον να μην παρασυρθούμε από παρορμήσεις της στιγμής, που μας αποσπούν από αυτό που υποτίθεται ότι θέλουμε να πετύχουμε. Όταν -αντίθετα- ξέρουμε τι θέλουμε, τότε ο προγραμματισμός όχι μόνο αποκτά ουσιαστικό νόημα, αλλά είναι και αποτελεσματικός. Mπορούμε πια να θέσουμε τις δικές μας προτεραιότητες και να αρνηθούμε κάποιες δραστηριότητες.
Tο «όχι» αυτό μπορεί να ειπωθεί με έναν πειστικό τρόπο μόνον όταν υπάρχει ένα μεγαλύτερο «ναι» που μας «καίει». Λέμε, π.χ., «όχι» σε κάποιες δευτερεύουσας σημασίας κοινωνικές επαφές, γιατί έχουμε πραγματικά μια συνειδητοποιημένη και σαφή επιθυμία να αφιερώσουμε λίγο χρόνο στο σώμα μας, που εδώ και χρόνια το παραμελούμε, αλλά τώρα αποφασίσαμε ότι θα κάνουμε κάτι γι’ αυτό.
Bγαίνοντας από το καθημερινό χάος
Όταν «η Aλίκη στη Xώρα των Θαυμάτων» ρωτάει ένα από τα περίεργα πλάσματα που συναντά στο διάβα της ποιος είναι ο συντομότερος δρόμος, παίρνει την απάντηση ότι αυτό εξαρτάται βέβαια από το πού θέλει να πάει. Αλλά για να μάθει κανείς «πού θέλει να πάει», πρέπει να κατανοήσει ορισμένες βασικές πτυχές του εαυτού του. Βασισμένος κανείς στην αποδοχή των συναισθημάτων του, στις εμπειρίες του, στα πράγματα εκείνα που του προκαλούν ευχαρίστηση και τον ενδιαφέρουν, μπορεί να βρει τους στόχους του.
Όταν δεν ξέρουμε ποια είναι η πραγματική μας επιθυμία, τι εμείς θέλουμε να πετύχουμε, καμία προσπάθεια δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική. Aντίθετα, όταν ξεκαθαρίσουμε τους πραγματικούς προσωπικούς μας στόχους, τότε η αυτοπειθαρχία και η αποτελεσματικότητα προκύπτουν αβίαστα και φυσικά. Eίναι το εσωτερικό μας κίνητρο που μας οδηγεί, σχεδόν μας «καίει», να επιμείνουμε και να προσπαθήσουμε μέχρι να πετύχουμε τους στόχους μας.
Mόνον όταν το κίνητρό μας είναι ξεκάθαρο, μπορούμε να πούμε τα μικρά «όχι» που απαιτούν η τάξη και η καλή οργάνωση.
Όταν μας οδηγεί το εσωτερικό μας κίνητρο μπορούμε να επιμείνουμε μέχρι να πετύχουμε τους στόχους μας.
Η κ. Αμίνα Μοσκώφ είναι συμβουλευτική ψυχολόγος.
Πηγές: hippieteepee.grvita.gr
loading...
  • Κάντε like στον istioforo news εδώ

    • Blogger Comments
    • Facebook Comments

    0 σχόλια:

    Item Reviewed: Γιατί Δεν Μπορώ Να Βάλω Σε Μια Τάξη Τη Ζωή Μου; Rating: 5 Reviewed By: istioforos news
    Scroll to Top