• ΡΟΗ

    10 Ιουλ 2018
    - Istioforos news, 10 Ιουλ 2018 - 8:45 π.μ.

    Δεν ξεγελάνε τα ψεύτικα χαμόγελα, μάτια μου.

    Ήταν πολύ ξαφνική η αποκάλυψή σου. Ήρθε απ’ το πουθενά κι έφερε τα πάνω κάτω. Ένιωσα την καρδιά μου να μοιράζεται στα δύο και το μυαλό μου ν’ αδειάζει. Πρωτόγνωρο συναίσθημα για μένα, ξέρεις. Και το μόνο που χρειάστηκε ήταν μια δική σου πρόταση. Πώς μπόρεσαν άραγε τόσες λίγες λέξεις, να με κάνουν να νιώσω τόσα πολλά; Να γκρεμίσουν τον κόσμο μου και να με κάνουν να ξεχάσω όλα όσα νόμιζα πως ήξερα; Έχουμε όμως την τάση οι άνθρωποι να υποτιμάμε τις λέξεις. Μέχρι να αποκτήσουν βάρος και να μας χτυπήσουν σαν σφαίρες εκεί που πονάει περισσότερο.
    Και σ’ ακούω να μιλάς γι’ αυτή, όπως θα ‘πρεπε να μιλάς για μένα. Λείπουν όμως πολλά συναισθήματα απ’ τον ήχο της φωνής σου, πολλές λέξεις απ’ το βλέμμα των ματιών σου. Είσαι στ’ αλήθεια ερωτευμένος; Ή, εκτός από μένα, προσπαθείς να πείσεις και τον εαυτό σου; Δεν ξεγελάνε όμως τα ψεύτικα χαμόγελα, μάτια μου. Να τα κρατάς γι’ αυτούς που δε σε ξέρουν. Που δε σ’ έχουν ζήσει στα καλύτερά σου, που δε θα σε ζήσουν ποτέ στα χειρότερά σου. Γιατί έρχονται και φεύγουν σαν καπνός οι άνθρωποι. Το ξέρεις καλύτερα απ’ όλους.
    Τι με νοιάζει εμένα θα μου πεις. Εγώ μια απλή ονειροπόλα είμαι που σ’ ερωτεύτηκε γι’ αυτό που είσαι. Και που ήλπιζε πως θα συνειδητοποιούσες τη σημασία του έρωτά της. Πριν να είναι πολύ αργά. Έλα όμως που δεν το ‘κανες. Γι’ αυτό και φτάσαμε ως εδώ. Να μετράμε τις στιγμές που αφήσαμε να χαθούν στο χρόνο γιατί δε ρισκάραμε. Να κοιτάμε τις ρωγμές που αφήσαμε ο ένας στην καρδιά του άλλου και να νοσταλγούμε όλα όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε. Ν’ ανταλλάζουμε ματιές γεμάτες απεγνωσμένο πάθος γιατί έχει γίνει πλέον ανυπόφορη η απόσταση που μας χωρίζει.
    Γιατί βασανίζω τον εαυτό μου; Γιατί δεν μπορώ επιτέλους να συνειδητοποιήσω πως δεν είσαι πλέον δικός μου; Ήσουν άραγε ποτέ; Μια απ’ τις χιλιάδες ερωτήσεις που παιδεύουν το μυαλό μου. Αναζητώ απεγνωσμένα τις απαντήσεις στα μάτια σου αλλά δεν μπορώ να τα διαβάσω τόσο καλά πλέον. Έχει σκοτεινιάσει η λάμψη τους, έχει χαθεί η παιχνιδιάρικη σπίθα που τα ξεχώριζε. Σε βλέπω να φεύγεις σαν κυνηγημένος μες τη νύχτα και να χάνεσαι στο σκοτάδι της. Και θέλω τόσο πολύ να τρέξω από πίσω σου. Να σε ταρακουνήσω για να συνέλθεις απ’ το λήθαργο που φαίνεται να σου ‘χει κλείσει τα μάτια.

    Και τι θα καταλάβω, θα μου πεις. Τι θ’ αλλάξει; Θα μου εξομολογηθείς την αγάπη σου με δάκρυα στα μάτια; Ή θα με πάρεις να φύγουμε μακριά; Εννοείται πως όχι. Θα χάνεσαι ξανά και ξανά στη βουή της πραγματικότητας και θα ‘ρθει η στιγμή που δε θα μπορώ να σε φτάσω, ούτε καν στα όνειρα μου. Δε θα χάσω μόνο εσένα, αλλά και την ψευδαίσθησή σου. Σταδιακά, θα σταματήσεις να κατακλύζεις τις σκέψεις μου. Θα σταματήσει η παρουσία σου να κάνει την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή. Θα σταματήσω κι εγώ να νοσταλγώ, να σκέφτομαι και να ελπίζω.
    Στην τελική, ίσως να είναι καλύτερη και για τους δυο μας η απόσταση. Ίσως, μαζί με το χρόνο, καταφέρει να καλύψει τα κενά που θα αφήσει η απουσία σου. Φτάνει πλέον με τις τυφλές ελπίδες που κουβαλούσε το βλέμμα σου. Την ανυπομονησία που κατέκλυζε το μυαλό και το σώμα μου κάθε φορά που σ’ έβρισκα έξω απ’ την πόρτα μου. Καιρός να γυρίσεις εκεί, στο σωστό. Στο πρέπει κι όχι στο θέλω. Ελπίζω να σε περιμένει, όπως σε περίμενα κι εγώ. Με γόνατα που τρέμουν, καρδιά που φτερουγίζει κι ένα τεράστιο χαμόγελο έτοιμο να φωτίσει όλο το σύμπαν.
    Γράφει η Αλίκη.
    Πηγή



  • Κάντε like στον istioforo news εδώ

  • loading...
    • Blogger Comments
    • Facebook Comments

    0 σχόλια:

    Δημοσίευση σχολίου

    Item Reviewed: Δεν ξεγελάνε τα ψεύτικα χαμόγελα, μάτια μου. Rating: 5 Reviewed By: istioforosnews

    Scroll to Top